Het hoge woord

10 feb 2017

 

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blog schreef met een update over mij en het hele transplantatie traject waar ik in zit. Het wordt hoog tijd weer eens even bij te praten, want er is veel gebeurd.

 

Voordat je op de wachtlijst kunt komen voor nieuwe longen, vindt er altijd eerst een screening plaats. Tijdens deze screening wordt gekeken of je lichaam nog sterk genoeg is om een dergelijke operatie te ondergaan, maar ook wordt gekeken of je longen wel echt aan vervanging toe zijn. Deze screening heb ik inmiddels gehad. Op papier is het allemaal heel overzichtelijk. Je krijgt een brief mee met een programma voor twee weken. Vooraf weet je precies wat je per dag gaat doen aan onderzoeken en gesprekken, en wanneer je tijd voor jezelf hebt.

 

Lichamelijk gezien wordt je bloed gecontroleerd, je krijgt een echo van de bovenbuik, röntgenfoto’s van alles wat denkbaar is, drie verschillende scans van je longen, longfunctieonderzoek, onderzoeken bij de fysiotherapeut, een consult bij de kaakchirurg en een kno arts, een hartecho en een hartkatheterisatie, onderzoek naar beginnende diabetes. En verder nog gesprekken met maatschappelijk werk, de longverpleegkundige, de diëtist, de anesthesist en de longarts.e836185b2873cafadea35ca9b9ecee91Twee weken (2x 4 dagen) heb ik in het AZU doorgebracht, gezellig op zaal. Zo lag ik de eerste week met drie bejaarden. Een dikke, een dunne en eentje die de hele dag half naakt rondliep. Live life to the max hoor daarzo. De tweede week had ik iets vitaler gezelschap. Maar uiteindelijk blijft het aanpassen, zo opeens je dagen en nachten delen met drie vreemden. Het lastigste is dat je geen privacy hebt. Want daar heb je best behoefte aan. Mentaal was het namelijk een erg zware periode. Het hakte er enorm in, wat ik in die twee weken over me heen kreeg. Zo word je er bijvoorbeeld in het ziekenhuis elke dag aan herinnerd hoe ziek je bent. Letterlijk, door de metingen die ze steeds doen. Maar ook het besef van wat er allemaal gaande is in je leven, dringt daar extra door. Je kunt namelijk verder niks. Onderzoeken doen, afleiding zoeken, maar vooral veel malen.

 

Na deze twee weken ga je naar huis en dan is het wachten op de uitslag en het oordeel van het team. Er zijn drie mogelijkheden. Je bent geschikt, je bent ongeschikt, of je bent wel geschikt maar nu nog even niet omdat je nog niet slecht genoeg bent of omdat er verbeterpunten zijn. Deze wachtweken vond ik enorm zwaar en spannend. Even kwam alles eruit. Alle spanning van de afgelopen maanden. Ik was niet meer positief, wilde niemand zien of spreken. Ook niet via telefoon. Was het liefst de hele dag alleen. De hele dag liep ik met een knoop in mijn maag. Denkend aan mijn voorland en hoe geen zin ik daarin had. Een hoopje ellende. Afgelopen week merkte ik dat ik mezelf weer aan het herpakken was. Ik was weer on speaking terms met de wereld. En toen opeens was daar het telefoontje veel vroeger dan verwacht: we konden naar Utrecht komen voor de uitslag.

 

We vonden het enorm spannend maar uiteindelijk was het een kort gesprek. Ik moet de komende weken een begin maken met een speciale training om meer spiermassa te gaan kweken. En aansluitend daarop word ik over 6 weken op de wachtlijst geplaatst. Wauw.. Opeens is dan het hoge woord eruit, de weg naar nieuwe longen is echt ingezet. We hebben nog zes weken om aan het idee te wennen. Voor mij, maar ook voor de mensen die me lief hebben, best even fijn. En dan gaat het echt gebeuren. Dan krijg ik een kans op een tweede leven. Hopelijk eentje met meer lucht. Als een kleine bodybuilder ga ik proberen die operatie in te gaan mocht het zover zijn. Voor het eerst ben ik best een beetje bang. Maar we gaan ervoor..!
59f2a8a83ae45bec39cadf94e5a2c181