Dankbaar

28 sep 2018

 

Het ging best lekker vond ik. Het begin van mijn nieuwe blog. Ik was lekker op dreef. Al drie alinea’s vol kekke woordgrappen. Krijg ik ruzie met mijn magic mouse. Als ‘ie echt zo magic was had ‘ie mijn blog wel terug kunnen toveren. En hoewel ik de meest technische ben in huis lukte het ook mij niet. Had ik al gezegd dat ik niet gesaved had? Nieuwe ronde nieuwe kansen.

 

Wisten jullie dat dit mijn eerste blog is dat niet zomaar uit mijn typevingers rolt? Ik moet er gewoon echt over nadenken en ik denk dat dat komt omdat mijn hoofd zo vol zit met dingen die ik zou willen vertellen. Ik zou willen vertellen dat ik drie weken geleden rond deze tijd letterlijk met mijn hoofd in de wc hing. Omdat ik vol paniek zat over onze naderende vakantie. Ik kon me niet voorstellen dat mijn zwakke lijf die vakantie ging trekken. Pure angst. Geen realisme. Want mijn lichaam was in de weken ervoor enorm opgepept met een antibiotica infuuskuur. Twee weken lang had ik een PICC lijn in mijn arm, waardoor ik thuis kon zijn en niet in het ziekenhuis hoefde te blijven tijdens deze kuur. Maar met die PICC lijn was alle paniek begonnen. Ik had me er niet op voorbereid.

Ik zou willen vertellen dat ik de liefste en mooiste longarts heb die je ooit hebt gezien. We kennen elkaar pas twee jaar, maar bij haar voel ik me veilig en in de beste handen. Maar toen ze me vertelde dat ik een vervelende bacterie bij me droeg waarvoor ik deze kuur nodig had werd ik daar behoorlijk door overvallen. Het ging niet lekker, maar toch ook niet zo slecht? Dus ik had de kuur, maar ook de PICC lijn totaal niet aan zien komen. De lijn wordt op een operatiekamer ingebracht in een ader in je bovenarm en stopt in een ader net boven je hart. Deze ader is sterk genoeg om niet te beschadigen door de medicatie die je toegediend krijgt. Een ander voordeel is dus dat je naar huis kunt en daar je kuur kunt afmaken. Ik denk dat het achteraf lichamelijk allemaal wel te doen was. Maar iedere keer als er zoiets gebeurt stort ik gewoon een beetje in. Beetje veel. Ik ben er gewoon niet weerbaar genoeg voor lijkt wel. Ik ben altijd sterk, maar hierin ben ik toch nog een beetje amateur ziek. Hopelijk word ik ooit nog prof.

 

Ik zou willen vertellen dat mensen van de thuiszorg helden zijn. Waar er vaak wordt gedacht dat ze billen wassen en van bed naar bed hollen, hebben ze mij dag voor dag zelfverzekerder gemaakt en me aan mijn lijn laten wennen. Ze namen er alle tijd voor en hadden veel geduld. Ze troostten me en zeiden dat het oké was. Dat het erbij hoort. Iedereen is er soms even klaar mee. Ze leerden me dat het makkelijker is als ik op momenten dat het tegenzit met de stroom mee zwem, in plaats van tegen de stroom in probeer te zwemmen. De wijste les die ik in tijden heb gehad. En het klopte. Ik verzette me. Ik sprak er met een vriendinnetje over (helaas wel al prof) die tegelijk met mij een PICC lijn kreeg. En we merkten op dat zij meer berusting had, het makkelijker over haar heen liet komen. Ik heb me deze twee weken soms een kleuter gevoeld, die stampvoetend in de hoek zegt dat ze het niet meer leuk vind en niet meer mee wil spelen. Zo voelde het echt. Maar ik heb geleerd.

 

Ik zou willen zeggen dat mijn moeder altijd weer mijn rots in de branding is. Al voordat ik mijn breakdownn kreeg vroeg ze elke dag hoe het met me ging. Maar daarbij probeerde ze dan dwars, nee correctie, daarbij keek ze dan dwars door me heen. Zij zag het allang aankomen. Ze wist allang dat ik deze dingen niet goed trek. Het geeft me een machteloos gevoel om toe te moeten geven aan mijn zieke lijf, nog meer dan ik elke dag al doe, en mijn voorland voelt dan eng dichtbij. Ik ben altijd bang dat als ik eenmaal huil dat ik dan zwakker word in plaats van sterker. Maar ze wacht geduldig tot ik weer beter na kan denken. Het doet mij verdriet haar verdriet om mij te zien. En tegelijkertijd deel ik het het liefste met haar. Ze kent me. Zonder dat ik praat, zonder dat ik haar aankijk. Mijn moeder voelt feilloos hoe het ervoor staat. Wat nodig is. En als klap op de vuurpijl heb ik ook nog een schoonmoeder cadeau gekregen met dezelfde gave. Ik ben een bofkont.

Ik zou willen vertellen dat het kotsen van ellende helemaal niet nodig was, want ik heb een fantastische vakantie gehad. Met de liefde van mijn leven heb ik het aller mooiste stukje Frankrijk ontdekt wat er bestaat. De kust ter hoogte van Bordeaux. We verbleven in een prachtig vakantiehuis met zwembad, waar ik zelfs met lange zuurstoflijn in kon zwemmen. We ontdekten er het mooiste fijnste strand waar ik ooit ben geweest. In deze omgeving heb je eigenlijk niets. Alleen zee, bossen, surfers, en een markt op zondag. Alles wat een mens nodig heeft. De mensen in dit deel van Frankrijk zijn lief en behulpzaam. Een relaxtere plek op aarde dan deze bestaat er voor mij niet. Het was alles wat we nodig hadden, op het juiste moment. We hebben de markt bezocht, Jas heeft gesurfd en ik heb veel gelezen. En mijn lijf hield zich prima. Beter dan ik had durven hopen.

 

Ik zou willen vertellen dat ik vorig weekend 40(!) ben geworden. En ik heb het gewoon gevierd. Ik had er zelfs een uitnodiging voor verstuurd. Het was het fijnste feestje dat ik me kon wensen. Bijna iedereen was er. En ik ben enorm verwend. Ik heb een boek gekregen waarin iedereen herinneringen van de afgelopen 40 jaar heeft geschreven. Mét foto’s. Dat laatste was niet altíjd positief.. De laatste tijd heb ik vaak gedacht aan schrijven. Over van alles. Maar meestal over het leven zelf. Het komt er misschien veel te weinig van. Lange tijd heb ik een hekel gehad aan mensen die predikten met: ‘mijn ziekte is mijn vriend, want zonder was ik niet geworden wie ik nu ben’. En eigenlijk heb ik daar nog steeds niks mee. Want als ik kon kiezen zou ik morgen gezond willen zijn. Maar het brengt me wel ook heel veel moois. En dit feestje liet mij dat zien. Mijn vriendschappen zijn intenser dan ze ooit waren. En dat is met stip het mooiste dat mijn ziek zijn me gegeven heeft. En dat neemt niemand me meer af.