Into The Great Wide Open

7 okt 2016

 

Het is alweer een maand geleden dat ik met een vriendinnetje vertrok naar Vlieland. Daar gingen we een lang weekend genieten van het festival Into The Great Wide Open. En zin dat we er in hadden! Maar tegelijkertijd vond ik het ook wel heel spannend. Want hoe zou dat gaan met mijn lijf, zo’n festival..? 

 

Ik zou mezelf niet zijn als ik me niet heel goed voor zou bereiden op zo’n onderneming. En omdat ik de week voor vertrek eigenlijk alles behalve fit was, had ik in overleg met mijn arts een prednison kuurtje geregeld. Ik slik het niet graag, maar nood breekt wet. En in dit geval vond ik het plezier voorgaan op de rust. Pillen in mijn tas en gaan! Ehm ja.. daar zeg ik iets. Want ik neem heel wat medicijnen en apparaten mee als ik langer dan een paar uur van huis ga. Om te beginnen moet mijn draagbare zuurstofconcentrator mee. Want zonder zuurstof ben ik nergens. En een extra accu moet ook mee. Samen weegt dit al gauw 4 kilo. Tas nummer 1 zit hiermee al vol. Mijn pillen en pufjes verstop ik tussen mijn kleding in mijn koffer. Het vult de gaatjes op en meteen ben ik al die troep kwijt. Voor mijn vernevelaar is dat wat lastiger, die heeft zelf al formaat koffer. Dus die gaat mee in de hand. Ik doe nog een dubbel check of ik alles heb. Let’s go!

 

Het is tegen enen als we de afsluitdijk afrijden en bijna in de haven van Harlingen aankomen. In de auto heb ik nog een keer verneveld. Misschien moet ik even uitleggen wat dat is. Het is een apparaat waarbij ik medicatie via een mondstukje als nevel mijn longen in kan ademen. Dit is nodig omdat mijn longen zich door de PCD niet zelf schoon kunnen houden. De nevel maakt het slijm in mijn longen vloeibaar waardoor ik makkelijker mijn longen schoon  kan hoesten. Dit moet ik vier keer per dag doen voor het beste resultaat. Met schone longetjes komen we dus aan in Harlingen. Waar de hindernis van deze reis wacht: de boot.

 

img_1224

 

Want waar een normale sterveling met zijn koffertje de boot opwandelt zie ik alleen maar de schuine hellingen die omhoog lopen om de boot op te komen. Dat gaat me niet lukken. Zolang alles vlak is red ik me nog wel, maar een helling of trap is wel een dingetje. Ik heb van te voren gebeld met Doeksen, de rederij, en als ik me bij de balie meld komt er al snel iemand met een rolstoel om me de boot op te duwen. Waar ik dit een jaar geleden nog ondenkbaar had gevonden, zie ik het nu als een slimme manier om energie te sparen. Eenmaal aangekomen op het dek bestellen we twee biertjes: onze mini-festival-vakantie is begonnen! Bij aankomst worden we opgewacht door mijn vriendje, die voor Into The Great Wide Open werkt. We checken in in ons hotel, en eten samen wat in het dorp. Ik leef op adrenaline denk ik deze avond, want ik vind nog energie om naar de Open Plek te gaan.

 

img_1225

 

Je ziet soms van die plaatjes op Pinterest waar alles klopt: een donkere avond met overal sfeervolle lampjes ergens in de bossen. Nou, daar waan ik me. Wat is dit mooi! Bij aankomst loop je een prachtig verlicht pad op wat je naar een open plek midden in het bos brengt. Deze plek is een soort hele grote diepe kuil. Boven aan de rand staan eettentjes naast elkaar opgesteld, de een nog mooier aangekleed dan de ander. Rondom picknickbanken om lekker aan te eten of drinken. De sfeer is top. Iedereen lijkt zin te hebben in een weekend vol muziek en vrienden. Kijk je naar beneden de kuil in, dan zie je mensen op bankjes en kleedjes, en onder in de kuil staat Balthazar met strijkorkest te spelen op het podium. Welkom in dit mooie sprookje! We hangen er wat rond zonder veel te kletsen en slurpen de sfeer op. Genieten van ons biertje en alles wat we zien en horen. Perfect begin!

 

img_1209Foto: Juri Hiensch – ITGWO

 

Ik ga je verder het hele programma besparen, maar we hebben enorm genoten van dit weekend. Het is de perfecte afwisseling tussen muziek, lekker eten, en ook nog wat meekrijgen van het eiland zelf als je dat wilt.  Zo begonnen wij de zaterdag in het dorp op een terras in de zon waar we lekker aan een hapje en een wijntje hebben gezeten. Terwijl we zondag alleen maar op het grote festivalterrein zijn geweest. Alles kan er en alles mag. De sfeer is zo relaxed. Misschien wel omdat alle leeftijden vertegenwoordigd zijn. Van 0 tot 80, ik heb het allemaal voorbij zien komen. Het is een festival zonder poespas, je voelt je er meteen op je gemak en bent er vanaf de eerste minuut jezelf.

 

img_1219

img_1208Foto: Juri Hiensch – ITGWO

 

Visueel gezien was het echt een topweekend. De vormgever in mij kreeg meer dan genoeg voer, werkelijk alles wat je ziet is Mooi. Ja, met een hoofdletter. Van de hekken langs het terrein tot de prullenbakken, aan alles is gedacht. Wat wij ook heel bijzonder vonden, was het centrale oplaadpunt voor mobiele telefoons. Je kunt er je telefoon opladen, maar dan moet je het wel aandurven hem onbewaakt achter te laten. En iedereen doet dat dus ook gewoon. En nog mooier, iedereen vind na een uur zijn eigen mobieltje weer terug. Niemand haalt het in zijn hoofd om er eentje te jatten. Dit vat wel zo’n beetje de hele feelgood sfeer van het festival samen. Waar kom je dit nog tegen? Op Vlieland!

 

Dan rest er nog een ding om te vertellen, hoe was het om met mijn lichaam een festival te bezoeken? Heel eerlijk.. eigenlijk is het niet om te doen. Ik heb het gered, op karakter en op mijn tandvlees. Ben ik dan wel blij dat ik geweest ben? Enorm! Ik had gewoon een hele goede reden om te gaan. Mijn vriendje is al vanaf het eerste jaar betrokken bij de organisatie van dit mooie festival. En ik wilde gewoon heel graag eens zien waar het in ons huis zo vaak over gaat. Ik wilde heel graag met eigen ogen zien en beleven wat hij samen met een grote groep hele creatieve en hardwerkende mensen heeft gecreëerd. We hebben er lang over nagedacht of ik wel zou moeten gaan. Vlieland is met zijn heuvelachtige landschap voor mij een extra obstakel. Dus gingen we vorig jaar op ‘expeditie’, met mijn eigen elektrische fiets, om te zien of het haalbaar zou zijn. We twijfelden, maar besloten dat het het gokje waard was.

 

img_1220

 

We gingen dus goed voorbereid op pad. Jasper nam mijn fiets mee toen hij een paar dagen eerder al richting Vlieland ging. En mijn lieve vriendinnetje had me meerdere keren streng toegesproken dat ik gewoon naar mijn lijf moest luisteren. Ook al betekende dat dat ik op bed zou moeten gaan liggen terwijl we net leuke plannen hadden gemaakt. Ik heb beloofd dat te doen, als zij zou beloven niet mee naar huis te gaan omdat ze het vervelend voor me vindt. Er waren zelfs backstagebandjes geregeld, zodat ik overal door kon fietsen waar er eigenlijk al gelopen moest worden, zodat ik extra energie kon sparen om langer te kunnen genieten. Donderdag en vrijdag gingen nog prima. Heb enorm genoten en had weinig last van mijn lijf. In die zin, we moesten natuurlijk om de vier uur naar het hotel omdat ik moest vernevelen. Maar verder heb ik enorm kunnen genieten van mijn gezelschap, het eiland, de muziek, echt alles.

 

Maar toen werd het zaterdag. En na zaterdag kwam er nog een zondag, en zelfs nog een reisdag op maandag. En vanaf zaterdag kwam het dus aan op karakter. We begonnen de dag daarom rustig maar dat kon niet voorkomen dat ik na Ane Brun af moest haken. Ik mocht eigenlijk helemaal niet klagen. Want het was inmiddels 23 uur. Dus wat zeik ik nou. Ik ging gewoon naar huis. Mijn vriendje en vriendinnetje konden zich vast ook zonder mij vermaken. Natuurlijk konden ze dat. Ik weet nog hoe gek ik altijd op deze late uurtjes was. De uurtjes waarop iedereen wel zo’n beetje dronken was, de uurtjes waarop ik zelf het meest gelachen heb. Ik wilde, en wil eigenlijk nog steeds, nooit naar huis. Maar die keus is nu niet meer aan mij, maar aan mijn lijf. Iedere spier in mijn lijf deed inmiddels pijn vanwege het dragen van de tas met zuurstofapparaat. Door de regen die avond werd ik denk ik extra stijf. Enorm vermoeid maar toch ook een beetje verdrietig kroop ik mijn bedje in. Mezelf streng toesprekend dat ik niet mocht mopperen viel ik in slaap.

 

img_1218

img_1207Foto: Bas Witte – ITGWO

 

Zondag deed ik nog mee voor spek en bonen. Mijn hart klopte te snel bij iedere stap die ik zette. Dat is een teken dat mijn lichaam enorm hard moet werken om de zuurstof enigszins rond te pompen. We deden het dan ook rustig aan. Gelukkig hadden de andere twee het laat gemaakt de avond, pardon, ochtend ervoor. Dus ze konden aardig mee met mijn tempo. Het werd uiteindelijk nog een heerlijk relaxte dag en ik ben om 21 uur naar huis gekropen, waar de rest nog even doorging. En alweer voelde ik teleurstelling. Op die momenten blijft het gewoon heel lastig iedereen nog rond te zien springen terwijl je jezelf een lopend lijk voelt. Ik denk eigenlijk dat dat nooit zal wennen. Heb ik nog wel genoten dan die zondag? Zeker wel. Maar alles is gewoon voortaan heel anders. Het is niet makkelijk altijd alleen maar dankbaar te zijn voor wat er wel nog is. Soms is het gewoon heel verdrietig te voelen wat er niet meer is. Vooral als je er met je neus bovenop staat.

 

img_1221

 

Op maandag pakken we onze spulletjes en nemen we de boot van 12 uur. Een mooi moment het weekend nog eens te overdenken met mijn vriendinnetje. Wat was zij fijn gezelschap deze dagen! Ze dacht met me mee wat wijs was voor mijn lijf, maakte er foute grappen over, maar was bovenal zo lief. Heel fijn als je mensen om je heen hebt die begrijpen hoe ermee om te gaan zodat het geen ‘ding’ wordt. Ondanks mijn lijf, en de confrontatie die dat ook voor mij met zich meenam, hebben we allebei enorm genoten. We vonden het een prachtig festival waar we allebei zeker nog eens naartoe willen. Vanaf het moment dat je op de boot stapt ben je even helemaal weg van de normale wereld. Het doet iets met je, die bootreis. Ik ben ook enorm trots op Jasper, nu ik zelf heb gezien wat voor iets moois ze daar neerzetten. En achteraf, nu ik weer thuis ben, zie ik weer vooral de dingen die heel fijn waren. Ik heb enorm veel kunnen zien. Heb echt weer even kunnen beleven hoe fijn een festival kan zijn. En dat nemen ze me niet meer af!

 

img_0897

img_0896