In mijn sportbroek

13 apr 2017

 

Vandaag is het donderdag, op donderdag sport ik altijd. Ik zit weer eens in mijn futloze fase. Er komt dan niet zoveel uit me en ben vooral moe. Saaie dagen zijn dat. Meestal ben ik ergens in de dagen ervoor druk geweest en moet ik daarvan bijkomen. Maar in de lente komt het vaker voor. Zomaar, omdat het lente is.

 

Toen ik uit bed kwam heb ik gelijk mijn sportbroek aangetrokken, want dat zit zo lekker. En die ene lekkere warme trui. Maar bedenk me nu dat ik er al de halve dag verslonst bijloop. Ruime broek met ruime trui is een no go als je dun en mini bent. Eigenlijk moet ik me nog even omkleden voordat ik naar de fysio ga. Maar eigenlijk moet ik ook van mezelf de keuken opruimen. En ook nog mijn kantoor. Daar aangekomen kruip ik achter mijn computer. Logisch.

8d642da8fb5cc8637b345b2e813827c1

Zulke dagen dus. Iedereen kent ze denk ik wel. Maar als je aan huis gekluisterd bent is het een extra uitdaging om je dag zinvol door te brengen. Wat me brengt naar de vraag wat dan zinvol is. Is uitrusten bijvoorbeeld zinloos, of gewoon goed voor je? En is het schrijven van een blog dan zinvoller, of gewoon leuk tijdverdrijf? Het kriebelt steeds vaker meer te gaan schrijven. Het zou mijn hoofd op kunnen ruimen, maar heb eigenlijk ook nog zoveel te vertellen.

 

Wat houdt me dan tegen? Ik vraag me telkens weer af wie hier nou op zit te wachten. Mensen hebben wel wat beters te doen. Praten over hoe druk ze het hebben bijvoorbeeld. Of rennen van balletles naar voetbal voor de kinderen. Dat zijn dingen waar mensen heel druk mee zijn. Mensen die niet ziek zijn. Heel even bekruipt me de vraag wie er dan beter af is. En dat antwoord lijkt heel makkelijk.

 

Toch is het dat niet. Want als er een voordeel is dat ik op zou moeten noemen van ziek zijn is het dat ik geen last heb van de druk van de maatschappij. De verwachtingen waaraan men voor het gevoel aan moet voldoen. De eeuwige spagaat van werkende moeders. Het dilemma van mensen die carrière maken ten koste van het gezin. En waarom en waarvoor eigenlijk? Geld. Status. Of willen zij ook gewoon voldoening? Horen dat het goed is wat je doet. Want dan blijft het dus een vicieuze cirkel, als je gezond bent maar ook als je ziek bent.

8b53c5bbb432edcdd6fc51267a122015?w=363 363w, https://i0.wp.com/mylovelylife.nl/wp-content/uploads/2017/04/8b53c5bbb432edcdd6fc51267a122015.jpg?resize=235%2C300 235w" sizes="(max-width: 363px) 100vw, 363px" />

Wanneer doe je het eigenlijk goed genoeg, en ben je gewoon happy? Is het goed om een doel te hebben? Ik ben daar de laatste tijd enorm mee bezig. De vraag of ik een transplantatie overleef schiet soms opeens door me heen. En dat maakt me bewust van het feit dat wat je doet wel echt moet zijn wat je wilt doen. Want het leven is veel te kort om bezig te zijn met dingen waar je niet gelukkig van wordt. De meeste mensen voelen daar een beperking. Want niet alles is zomaar mogelijk. Toch?

 

Nee. Zeker niet als je lijf een groot gedeelte van de mogelijkheden onmogelijk maakt. Dus gaat het misschien meer om wat er zich tussen je oren afspeelt. Om simpelweg tevreden zijn. Maar hoe moeilijk is dat. Ik kijk naar de grond onder mijn bureau, waar mooie kleine Ted me aanstaart. Een bal is waar haar grote geluk uit bestaat. Meer heeft ze niet nodig. Zo simpel kan het zijn.

 

Later op de dag kijk ik tijdens het sporten op Instagram. Er komt een berichtje binnen van Gwen. Gwen is nog maar 23 en staat al veel te lang op de wachtlijst voor nieuwe longen. En ze zou zomaar een van de mensen kunnen worden waarvoor longen te laat komen. Een van de slachtoffers van ons huidige donorsysteem. Terwijl Gwen langzaam stikt en ademhalen nog haar enige dagtaak is, voel ik me opeens “humble”. Waar ik zojuist moest wachten tot mijn saturatie van 80 naar 88 steeg voordat ik verder mocht sporten, en ik voelde hoe moe ik was, voel ik me nu alleen maar dankbaar. Sporten blijkt opeens een prachtig doel op zich.

 

Wil je Gwen helpen?  www.jaofnee.nl