Van pil tot Ted

21 apr 2017

 

Negen jaar geleden stopte ik met de pil. Ik was 29, had al een lange tijd een vriendje, en had me helemaal laten doorlichten door mijn artsen of een kind krijgen met mijn gezondheid wel verantwoord was. In die tijd was het dat nog. Dolblij met die conclusie begon het dromen over een wolk van een baby, en over het inrichten van een babykamer. Tot zover het leuke stuk.

 

Want er kwam niks. Een jaar lang wachten ging voorbij voordat we langs de huisarts gingen. Die stuurde ons na wat bloedprikjes en testjes voor zwemmers weer naar huis. Niks aan de hand. Sommige mensen moeten nu eenmaal meer geduld hebben dan anderen. Na twee jaar was er nog steeds niks. Tegen die tijd wierpen vriendinnetjes aan de lopende band spruiten ter wereld, wat het hele proces verdrietig en eenzaam maakte. Zoveel wiegjes waar ik inkeek, maar nooit het wiegje van mijn kindje. De wens werd alleen maar groter.

c015e86439aa985e53869738ca81826c?w=342 342w, https://i2.wp.com/mylovelylife.nl/wp-content/uploads/2017/04/c015e86439aa985e53869738ca81826c.jpg?resize=205%2C300 205w" sizes="(max-width: 342px) 100vw, 342px" />

Na weer een bezoek aan de huisarts werden we doorverwezen naar het ziekenhuis. Lag het dan toch aan mijn zieke lichaam? Nee, dat vonden ze geen logische verklaring. Eigenlijk was er geen enkele logische verklaring te vinden. Mijn gezondheid was nog steeds stabiel en langzaam zetten we de eerste stappen in de medische molen. Je begint in het klein, met inseminaties. En we eindigden uiteindelijk groot, met IVF.

 

Maar liefst twee keer mocht ik voelen hoe het is om zwanger te zijn. Beide keren maar van heel korte duur. De eerste keer was het verdriet niet te beschrijven groot. Hoe kon dit gebeuren? Na vier jaar was het zover en dan werd het me zo wreed weer afgepakt. Voor her eerst in mijn leven was ik zo verdrietig dat ik mijn bed niet uit kon. Maar de tweede keer veranderde er iets in mij. We waren inmiddels vijf jaar verder en het had ons gesloopt. Blij zijn kon ik niet toen ik een positieve test in handen had. Het voelde niet goed. En vertrouwen had ik er al helemaal niet meer in.

 

Toen ook deze keer een druppel bloed het begin van het einde inluidde knapte er iets. Ik kon het niet meer opbrengen. Ik kon niet eens huilen. Ik was op. Leeg. Vijf lange jaren vol wachten, verdriet, teleurstelling en hormonen spuiten. Ik had er genoeg van. We hadden nog zes embryo’s in de vriezer, maar ik wilde ze niet meer. Al deze ellende had me misschien bespaard gebleven als ik toen al had geweten dat ik PCD heb. Want PCD maakt, zoals ik eerder al eens vertelde, onvruchtbaar. How little did I know…

C8RuWzqU0AElJyU?w=503 503w, https://i1.wp.com/mylovelylife.nl/wp-content/uploads/2017/04/C8RuWzqU0AElJyU-e1492783488110.jpg?resize=150%2C150 150w, https://i1.wp.com/mylovelylife.nl/wp-content/uploads/2017/04/C8RuWzqU0AElJyU-e1492783488110.jpg?resize=300%2C300 300w, https://i1.wp.com/mylovelylife.nl/wp-content/uploads/2017/04/C8RuWzqU0AElJyU-e1492783488110.jpg?resize=360%2C360 360w" sizes="(max-width: 503px) 100vw, 503px" />

Inmiddels is gebeurd wat ik nooit had verwacht. Het heeft een plekje gevonden. Ik sta nooit meer op met de gedachte hoe anders het had kunnen zijn als ik wel zwanger was gebleven. Eigenlijk ben ik zelfs op dat punt aangekomen waar ik de voordelen ga zien van de vrijheid zonder kind. Maar dat is een lange weg geweest. De bevestiging dat ik er echt klaar mee was kwam toen mijn beste vriendinnetje vorig jaar kwam vertellen dat ze zwanger was. Zo moeilijk vond ze dat. Maar ik kon alleen maar blijdschap voelen.

 

Zoals het nu met mij gaat was moeder zijn heel moeilijk geweest. En als ik zie bij vriendinnetjes dat het moederschap ook veel zorgen met zich mee kan brengen, dan ben ik blij dat ik nu alleen maar voor mezelf hoef te zorgen. Dat ik me niet schuldig hoef te voelen over dat ik geen energie heb om leuke dingen met mijn kind te doen. Ik ben een leuke en lieve bonus voor de kinderen van mijn ex en mijn vriendje. Misschien is dat wel precies wat mijn rol is. En was dat gewoon de bedoeling. Niks gebeurt voor niks. Ik ben een moeder zonder kind. En het is goed zoals het is.

 

Ps.: De clou van het verhaal is natuurlijk: neem een puppy.

IMG_1001voor het lijden van Ted onder mijn moedergevoelens zal in de toekomst een stichting worden opgericht