Ziek ben je samen

7 Sep 2016

 

Wauw.. ik ben er nog een beetje beduusd van. Als je dan eindelijk de moed hebt verzameld om een persoonlijk verhaal te beginnen, dan durf je niet te bedenken dat er zoveel mensen zijn die met oprechte betrokkenheid je verhaal lezen. Wat ben ik verrast!

 

Mensen waarmee je bent opgegroeid en die je uit het oog bent verloren sturen je mailtjes. Mensen die je vaak ziet, maar toch nog even een lief of grappig tekstje voor je achterlaten. En ik kwam er ook achter dat er een enorm lieve Instagram community is. Mensen die elkaar vooral kennen via kleine hokjes, maar zo warm en liefdevol reageren. Facebook, waar de reacties soms van mensen komt waar je het niet van verwacht.

 

Wat me het meest raakt is denk ik wel dat we altijd zeggen dat iedereen op zijn eigen eiland zit, en misschien is dat ook wel zo. Maar als je zelf de stap zet om van je eiland af te komen dan volgen er meer. Mensen zijn nog wel betrokken naar elkaar, en geïnteresseerd in elkaars verhaal. Als je het maar deelt. Ik heb daar over na moeten denken. Of ik het wilde delen. Wat nou als mensen er een verkeerd idee door krijgen. Als ze het niet begrijpen waarom ik mijn verhaal out in the open doe. Maar weet je, dan is dat maar zo. Ik heb verteld waarom ik het doe. Mijn angst bleek niet nodig. Want ik heb werkelijk geen enkele negatieve reactie ontvangen.

 

 

“Wat ben je sterk”

 

 

Dat de mensen om me heen zo lief en betrokken zijn wist ik al. Mijn vrienden en familie. Ik bedenk me waar reacties op mijn blog als: “Wat ben je sterk”, en “O.. wat knap”, vandaan komen. Dat zijn ook momenten waarop ik eerst denk: hoezo? Dat komt waarschijnlijk omdat ik mensen om heen heb die me niet behandelen als iemand die ziek is, al kunnen we er soms niet meer omheen. Ik ben en blijf Elle voor ze, of ik nu met of zonder gezichtsversiering rondloop (goh wat haat ik dat ding).

 

Ziek ben je niet alleen. Ook mijn lieve vriendje past zich constant aan mijn nieuwe normen aan ♡. Maar we waken ervoor dat de dingen voor hem altijd doorgaan. Ook als het voor mij even niet gaat. En mijn lieve mama. Ik kan niet meer bedenken hoeveel maaltijden ze mee heeft gebracht. Hoe vaak ze boodschapjes heeft gedaan. En ze is de enige aan wie ik ongedwongen mijn tranen laat zien. Zo blij en dankbaar dat ik er ben door haar.
 

“Hoest eens niet zo hard”

 

poeh
En dan mijn vrienden. Een aparte categorie. Voorheen waren ze onvermoeibaar in het roepen van “hoest eens niet zo hard” en “drink eens door”. Tegenwoordig zijn ze druk met bedenken naar welke parkeerplaats het minst ver lopen voor me is, komen ze onverstoorbaar naar het dorp gereden waar ik voortaan woon, en zitten ze naast me op de bank ipv naast me in de kroeg. Laatst werd ik opeens verrast door een avondje thuis met hapjes en drankjes. En anderen herinneren me er op tijd aan dat ik echt weer eens mijn snor moet harsen: “ziek zijn is geen excuus”. Keihard zijn ze.

 

Daarom dus. Daarom kan ik ermee dealen. Omdat ik het niet alleen hoef te doen. Omdat mijn leven zo leuk is. Ook al zijn er zoveel minder leuke dagen. Want hoe gaat het op dit moment met mij? Goed! Ik kom net van een festival op Vlieland, waar ik  jullie in mijn volgende blog alles over ga vertellen. Want hoe doe je dat, een festival bezoeken met mijn lijf? Ik kan je zeggen, ik heb het overleefd, ter nauwer nood ;) Nu eerst maar eens uitrusten. In het zonnetje. Heerlijk!

 

Liefs Elle X

 

IMG_2985,2